Pisarz

Jestem autorem kryminałów, chociaż napisałem również powieść obyczajową pt. „Niepełni”. Moja twórczość w zasadzie dzieli się na serie.

1. Seria o wrocławskim komisarzu Marku Przygodnym. W jej ramach ukazały się cztery powieści. Nastawiłem się na oryginalne tytuły, więc brzmią one „Gdzie mól i rdza”, „Zbyt krótkie szczęście”, „Przepustka do męskości”, „A na boisku pusto”. Każda część stanowi zamkniętą zagadkę kryminalną. Komisarz przyjaźni się z dość wrednym dziennikarzem Jerzym Kuriatą, który poza zdobywaniem od Przygodnego informacji do artykułów sam stara się ustalić mordercę. Ten kryminał ma też być trochę do pośmiania się, więc występuje w nim para niezbyt mądrych posterunkowych, którzy swoimi działaniami doprowadzają komisarza do rozpaczy.

2. „Śledczy z Zakątka”. Tutaj akcja też dzieje się we Wrocławiu, konkretnie na osiedlu, na którym sam mieszkam, choć w rzeczywistości nie ma ono żadnej nazwy. Owym śledczym jest komisarz Julian Borczyk, a zagadki morderstw razem z nim rozwiązuje nieco ekscentryczna podkomisarz Aneta Górska. Ta seria jest pisana konkretnie pod audiobooki (i tylko w takiej formie jest publikowana), więc są to dłuższe opowiadania, a nie powieści. Zaczęło się od mocnego uderzenia, gdyż otwierające ją opowiadanie „Śmierć na pływalni” trafiło na pierwsze miejsce w rankingu Storytel.

3. „Między prawem a sprawiedliwością”. Pod takim tytułem opublikowałem zbiór czterech dłuższych opowiadań kryminalno-sądowych. Ich pierwowzorem jest serial „Prawo i porządek” (Law & Order), więc tym razem akcję umieściłem w Nowym Jorku. Ma ona następujący schemat: w pierwszej połowie policjanci prowadzą śledztwo i łapią zabójcę, w drugiej sprawa trafia do sądu, gdzie z takich czy innych powodów są kłopoty z uzyskaniem skazania. Wznowione i dalsze opowiadania z tego cyklu zostały zebrane w tomach pt. „Akta zbrodni”.

4. „Czarna wdowa i inne opowiadania”. Tyle że w tym przypadku bardzo krótkie i jestem z nich szczególnie dumny, gdyż w tak skondensowanej formie nie da się zawrzeć tradycyjnego kryminalnego schematu i trzeba mieć naprawdę niebanalny pomysł, żeby powstało coś mającego ręce i nogi. Można je przeczytać na tym blogu.

5. Dwie odrębne książki, „Kanalię” i „Niepełnych”, łączy jednak to, że odnoszą się do fundamentalnych doświadczeń w życiu człowieka. „Kanalia” bardziej niż klasycznym kryminałem jest powieścią o miłości w formie kryminału, a w „Niepełnych” poruszam temat samotności. Planuję jeszcze napisać powieść o śmierci, tworząc coś w rodzaju tryptyku egzystencjalnego.

6. I w ten sposób zostały tylko dwa kryminały, które nie są ani nie będą częścią żadnego cyklu: „Śmierć w zoo” i „Śmierć tłumacza”. W pierwszym chciałem szerzej pokazać wrocławskie zoo, które choć odgrywa znaczącą rolę w życiu miasta, w literaturze jest słabo obecne. Drugi stanowi hołd dla twórców serialu „Columbo”, a jednocześnie pokazuje środowisko tłumaczy literackich i przysięgłych języka szwedzkiego. A że jestem w tym środowisku znaczącą postacią, to bohaterowie się o mnie wypowiadają, nazywając mnie na przykład „bufonem”. :-)